ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ

ΕΙΣ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟΝ

Μέλλων προσελθεῖν τοῖς ἀχράντοις Μυστηρίοις, μετὰ τὴν ἀφ´ ἑσπέρας εἰθισμένην Ἀκολουθίαν τοῦ Ἀποδείπνου, ἕως τέλους τοῦ «Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν...», λέγε μετὰ κατανύξεως τὸν παρόντα Κανόνα, οὗ ἡ ἀκροστιχὶς κατ᾿ ἀλφάβητον.

Μέλλων προσελθεῖν τοῖς ἀχράντοις Μυστηρίοις, μετὰ τὴν ἀφ᾿ ἑσπέρας εἰθισμένην Ἀκολουθίαν τοῦ Ἀποδείπνου, ἕως τέλους τοῦ, Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν... λέγε μετὰ κατανύξεως τὸν παρόντα Κανόνα οὗ ἡ Ἀκροστιχὶς κατ᾿ Ἀλφάβητον.

Ο ΚΑΝΩΝ

ᾨδὴ α´. Ἦχος β´. Δεῦτε λαοί.

Ἄρτος ζωῆς αἰωνιζούσης γενέσθω μοι τὸ Σῶμά σου τὸ ἅγιον, εὔσπλαγχνε Κύριε, καὶ τὸ Τίμιον Αἷμα, καὶ νόσων πολυτρόπων ἀλεξητήριον.

Βεβηλωθεὶς ἔργοις ἀτόποις ὁ δείλαιος, τοῦ σοῦ ἀχράντου Σώματος καὶ Θείου Αἵματος ἀνάξιος ὑπάρχω, Χριστέ, τῆς μετουσίας, ἧς με ἀξίωσον.

Θεοτοκίον.

Γῆ ἀγαθή, εὐλογημένη Θεόνυμφε, τὸν στάχυν ἡ βλαστήσασα τὸν ἀγεώργητον καὶ σωτήριον κόσμῳ, ἀξίωσόν με τοῦτον τρώγοντα σώζεσθαι.

ᾨδὴ γ´. Ἐν πέτρᾳ με τῆς πίστεως.

Δακρύων μοι παράσχου, Χριστέ, ῥανίδας, τὸν ῥύπον τῆς καρδίας μου καθαιρούσας, ὡς ἂν εὐσυνειδότως κεκαθαρμένος, πίστει προσέρχωμαι καὶ φόβῳ, Δέσποτα, ἐν τῇ μεταλήψει τῶν θείων δώρων σου.

Εἰς ἄφεσιν γενέσθω μοι τῶν πταισμάτων τὸ ἄχραντόν σου Σῶμα καὶ θεῖον Αἷμα, εἰς Πνεύματος Ἁγίου τε κοινωνίαν καὶ εἰς αἰώνιον ζωήν, Φιλάνθρωπε, καὶ παθῶν καὶ θλίψεων ἀλλοτρίωσιν.

Θεοτοκίον.

Ζωῆς τοῦ Ἄρτου τράπεζα, Παναγία, τοῦ ἄνωθεν δι᾿ ἔλεον καταβάντος, καὶ κόσμῳ καινοτέραν ζωὴν διδόντος, κἀμὲ ἀξίωσον νῦν τὸν ἀνάξιον, μετὰ φόβου γεύσασθαι τούτου καὶ ζήσεσθαι.

ᾨδὴ δ´. Ἐλήλυθας ἐκ Παρθένου.

Ἠθέλησας δι᾿ ἡμᾶς σαρκωθείς, Πολυέλεε, τυθῆναι ὡς πρόβατον διὰ βροτῶν ἁμαρτήματα· ὅθεν ἱκετεύω σε καὶ τὰ ἐμὰ ἐξαλεῖψαι πλημμελήματα.

Θεράπευσον τῆς ψυχῆς μου τὰ τραύματα, Κύριε, καὶ ὅλον ἁγίασον καὶ καταξίωσον, Δέσποτα, ὅπως κοινωνήσω σου τοῦ μυστικοῦ Θείου Δείπνου ὁ ταλαίπωρος.

Θεοτοκίον.

Ἱλέωσαι καὶ ἐμοὶ τὸν ἐκ σπλάγχνων σου, Δέσποινα, καὶ τήρει με ἄῤῥυπον τὸν σὸν ἱκέτην καὶ ἄμεμπτον, ὅπως εἰσδεχόμενος τὸν νοητὸν μαργαρίτην ἁγιάζωμαι.

ᾨδὴ ε´. Ὁ τοῦ φωτὸς χορηγός.

Καθὼς προέφης, Χριστέ, γενέσθω δὴ τῷ εὐτελεῖ δούλῳ σου· καὶ ἐν ἐμοὶ μεῖνον ὡς ὑπέσχου· ἰδοὺ γὰρ τὸ Σῶμα τρώγω σου τὸ θεῖον καὶ πίνω τὸ Αἷμά σου.

Λόγε Θεοῦ καὶ Θεέ, ὁ ἄνθραξ γένοιτο τοῦ σοῦ Σώματος εἰς φωτισμὸν τῷ ἐσκοτισμένῳ ἐμοί, καὶ καθαρισμὸν τῆς βεβηλωθείσης ψυχῆς μου τὸ Αἷμά σου.

Θεοτοκίον.

Μαρία μῆτερ Θεοῦ, τῆς εὐωδίας τὸ σεπτὸν σκήνωμα, ταῖς σαῖς εὐχαῖς σκεῦος ἐκλογῆς με ἀπέργασαι, ὅπως τῶν ἁγιασμάτων μετέχω τοῦ Τόκου σου.

ᾨδὴ ς´. Ἐν ἀβύσσῳ πταισμάτων.

Νοῦν, ψυχὴν καὶ καρδίαν ἁγίασον, Σῶτερ, καὶ τὸ σῶμά μου, καὶ καταξίωσον ἀκατακρίτως, Δέσποτα, τοῖς φρικτοῖς μυστηρίοις προσέρχεσθαι.

Ξενωθείην παθῶν, καὶ τῆς χάριτος σχοίην τε προσθήκην ζωῆς καὶ ἀσφάλειαν, διὰ τῆς μεταλήψεως τῶν ἁγίων, Χριστέ, Μυστηρίων σου.

Θεοτοκίον.

Ὁ Θεοῦ Θεὸς Λόγος ὁ Ἅγιος, ὅλον με ἁγίασον νῦν προσερχόμενον τοῖς θείοις Μυστηρίοις σου, τῆς ἁγίας Μητρός σου δεήσεσι.

Κοντάκιον. Ἦχος β´. Τὰ ἄνω ζητῶν.

Τὸν Ἄρτον, Χριστέ, λαβεῖν μὴ ὑπερίδῃς με, τὸ Σῶμα τὸ σὸν καὶ τὸ θεῖον νῦν Αἷμά σου· τῶν ἀχράντων, Δέσποτα, καὶ φρικτῶν Μυστηρίων σου μετασχεῖν τῷ ἀθλίῳ, μὴ εἰς κρῖμά μοι γένοιτο· γένοιτο δέ μοι εἰς ζωὴν αἰώνιον καὶ ἀθάνατον.

ᾨδὴ ζ´. Εἰκόνος χρυσῆς.

Πηγὴ ἀγαθῶν ἡ μετάληψις, Χριστέ, τῶν ἀθανάτων σου νῦν Μυστηρίων· γενηθήτω μοι φῶς καὶ ζωή καὶ ἀπάθεια, καὶ πρὸς ἀρετῆς θειοτέρας προκοπὴν καὶ ἐπίδοσιν πρόξενος, μόνε Ἀγαθέ, ὅπως δοξάζω σε.

Ῥυσθείην παθῶν καὶ ἐχθρῶν καὶ ἀναγκῶν καὶ πάσης θλίψεως, τρόμῳ καὶ πόθῳ προσιὼν τανῦν, μετ᾿ εὐλαβείας, Φιλάνθρωπε, σοῦ τοῖς ἀθανάτοις καὶ θείοις Μυστηρίοις καὶ ψάλλων σοι· Εὐλογητὸς εἶ ὁ Θεός, ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν.

Θεοτοκίον.

Σωτῆρα Χριστὸν ἡ τεκοῦσα ὑπὲρ νοῦν, Θεοχαρίτωτε, ἐκδυσωπῶ σε νῦν ὁ δοῦλός σου, τὴν καθαρὰν ὁ ἀκάθαρτος· μέλλοντά με νῦν τοῖς ἀχράντοις Μυστηρίοις προσέρχεσθαι, κάθαρον ὅλον μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος.

ᾨδὴ η´. Τὸν ἐν καμίνῳ τοῦ πυρός.

Τῶν οὐρανίων καὶ φρικτῶν καὶ ἁγίων σου, Χριστέ, νῦν Μυστηρίων, καὶ τοῦ Θείου σου Δείπνου καὶ μυστικοῦ κοινωνὸν γενέσθαι κἀμὲ καταξίωσον, τὸν ἀπεγνωσμένον, ὁ Θεὸς ὁ Σωτήρ μου.

Ὑπὸ τὴν σὴν καταφυγὼν εὐσπλαγχνίαν, Ἀγαθέ, κράζω σοι φόβῳ· Ἐν ἐμοὶ μεῖνον, Σῶτερ, κἀγώ, ὡς ἔφης ἐν σοί· ἰδοὺ γάρ, θαῤῥῶν τῷ ἐλέει σου, τρώγω σου τὸ Σῶμα καὶ πίνω σου τὸ Αἷμα.

Θεοτοκίον.

Φρίττω δεχόμενος τὸ πῦρ, μὴ φλεχθῶ ὡσεὶ κηρὸς καὶ ὡσεὶ χόρτος. Ὢ φρικτοῦ Μυστηρίου! Ὢ εὐσπλαγχνίας Θεοῦ! Πῶς θείου Σώματος καὶ Αἵματος ὁ πηλὸς μετέχω καὶ ἀφθαρτοποιοῦμαι;

ᾨδὴ θ´. Ἀνάρχου γεννήτορος.

Χρηστός ἐστι, γεύσασθε καὶ ἴδετε, ὁ Κύριος· δι᾿ ἡμᾶς καθ᾿ ἡμᾶς γὰρ πάλαι γενόμενος, ἅπαξ ἑαυτόν τε προσάξας, ὡς προσφορὰν Πατρὶ τῷ ἰδίῳ ἀεὶ σφαγιάζεται, ἁγιάζων τοὺς μετέχοντας.

Ψυχὴν σὺν τῷ σώματι ἁγιασθείην, Δέσποτα, φωτισθείην, σωθείην, γενοίμην οἶκός σου τῇ τῶν Μυστηρίων μεθέξει τῶν ἱερῶν, ἔνοικόν σε ἔχων σὺν Πατρὶ καὶ Πνεύματι, εὐεργέτα Πολυέλεε.

Ὡς πῦρ γενηθήτω μοι καὶ ὡσεὶ φῶς τὸ Σῶμά σου καὶ τὸ Αἷμα, Σωτήρ μου, τὸ τιμιώτατον, φλέγον ἁμαρτίας τὴν ὕλην, καὶ ἐμπιπρῶν παθῶν τὰς ἀκάνθας καὶ ὅλον φωτίζον με προσκυνεῖν σου τὴν Θεότητα.

Θεοτοκίον.

Θεὸς σεσωμάτωται, ἐκ τῶν ἁγνῶν αἱμάτων σου· ὅθεν πᾶσα ὑμνεῖ σε γενεά, Δέσποινα· νόων τε τὰ πλήθη δοξάζει, ὡς διὰ σοῦ σαφῶς κατιδόντα τὸν πάντων δεσπόζοντα, οὐσιωθέντα τὸ ἀνθρώπινον.

Καὶ εὐθὺς τὸ Ἄξιόν ἐστιν. Τρισάγιον. Δόξα. Καὶ νῦν. Παναγία Τριάς. Κύριε, ἐλέησον (γ´). Δόξα. Καὶ νῦν. Πάτερ ἡμῶν. Ὅτι σοῦ ἐστιν. Καὶ τὰ λοιπὰ τοῦ Ἀποδείπνου καὶ Ἀπόλυσις.

ΣΤΟ ΑΠΟΔΕΙΠΝΟ

Ὅταν πρόκειται νά προσέλθεις γιά νά κοινωνήσεις τά Ἄχραντα Μυστήρια, μετά τήν συνηθισμένη ἑσπερινή Ἀκολουθία τοῦ Μικροῦ Ἀποδείπνου, καί ὅταν τελειώσεις τό «Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν...», λέγε μέ κατάνυξη τόν Κανόνα πού ἀκολουθεῖ, τοῦ ὁποίου ἡ ἀκροστιχίδα (στό πρωτότυπο) εἶναι κατά τό Ἀλφάβητο.

Ὁ Κανόνας·

Ὠδή 1η.

Εὔσπλαχνε Κύριε, τό Σῶμα σου τό Ἅγιο ἄς γίνει ψωμί, πού θά μοῦ μεταδώσει αἰώνια ζωή καί τό Αἷμα Σου τό Τίμιο ἄς μοῦ γίνει φάρμακο πού θά διώχνει κάθε εἴδους ἀσθένεια.

Εἶμαι ἀνάξιος, Χριστέ μου, νά δεχτῶ τό Ἄχραντο Σῶμα Σου καί τό θεῖο Αἷμα Σου, διότι, ὁ ἄθλιος, ἔχω μολύνει τόν ἑαυτό μου μέ ἔργα ἁμαρτωλά· κάνε με ἄξιο νά μεταλάβω.

Θεοτοκίο.

Εὐλογημένη Νύφη τοῦ Θεοῦ, σύ ἀπ᾿ τήν ὁποία χωρίς σπορά βλάστησε ὁ στάχυς (ὁ Χριστός), πού ἔσωσε τόν κόσμο, κάνε με ἄξιο νά Τόν τρώγω καί νά σώζομαι.

Ὠδή 3η.

Δῶσ᾿ μου, Χριστέ, ρανίδες δακρύων, πού θά καθαρίσουν τήν καρδιά μου ἀπό τό ρύπο τῆς ἁμαρτίας, γιά νά μπορῶ μέ καθαρή συνείδηση νά πλησιάζω μέ πίστη καί θεῖο φόβο γιά νά κοινωνήσω, Δέσποτα, τά θεῖα σου Δῶρα.

Φιλάνθρωπε Κύριε, τό Ἄχραντο Σῶμα σου καί τό Θεῖο Αἷμα σου ἄς συντελέσουν στό νά συγχωρεθοῦν οἱ ἁμαρτίες μου, νά κατοικήσει μέσα μου τό Ἅγιο Πνεῦμα, νά κερδίσω τήν αἰώνια ζωή καί νά ἀποξενωθῶ ἀπό τά πάθη καί τίς θλίψεις μου.

Θεοτοκίο.

Παναγία μου, σύ πού εἶσαι ἡ τράπεζα στήν ὁποία τοποθετήθηκε ὁ Ἄρτος τῆς ζωῆς (ὁ Χριστός), πού ἀπό τήν πολλή Του ἀγάπη κατέβηκε ἀπ᾿ τούς οὐρανούς στή γῆ γιά νά προσφέρει στόν κόσμο τήν ἀληθινή ζωή, ἀξίωσε τώρα καί μένα τόν ἀνάξιο μέ θεῖο φόβο νά Τόν γευτῶ καί νά ζήσω μαζί Του αἰώνια.

Ὠδή 4η.

Θέλησες, Πολυέλεε Κύριε, γιά μᾶς νά γίνεις ἄνθρωπος καί νά θυσιαστεῖς σάν πρόβατο γιά τίς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων· γιά τοῦτο καί Σέ ἱκετεύω, ἐξαφάνισε καί τίς δικές μου ἁμαρτίες.

Θεράπευσε, Κύριε, τά τραύματα τῆς ψυχῆς μου, ἁγίασέ με ὁλόκληρο, Δέσποτα, καί καταξίωσέ με νά λάβω μέρος κι ἐγώ ὁ ταλαίπωρος στό θεῖο καί Μυστικό σου Δεῖπνο.

Θεοτοκίο.

Ἐξευμένισε, Δέσποινά μου, τόν Υἱό σου καί γιά μένα, καί κράτα με ἀμόλυντο καί καθαρό, τώρα πού σέ παρακαλῶ, κι ἔτσι ἀφοῦ δεχτῶ τό νοητό μαργαρίτη (τή θεία Κοινωνία) νά ἁγιαστῶ.

Ὠδή 5η.

Ἄς γίνει, Χριστέ μου, καί σέ μένα τόν ἀσήμαντο δοῦλο Σου, ὅπως τό προεῖπες· καί μεῖνε μέσα μου ὅπως τό ὑποσχέθηκες. Γιατί νά, τρώγω τό θεϊκό Σου Σῶμα καί πίνω τό Αἷμα Σου.

Λόγε τοῦ Θεοῦ καί Θεέ ἀληθινέ, τό Σῶμα Σου, πού εἶναι γιά μένα ἄνθρακας (κάρβουνο ἀναμμένο), ἄς φωτίσει τό σκοτάδι πού ὑπάρχει μέσα μου, καί τό Αἷμα Σου ἄς καθαρίσει τή μολυσμένη (ἀπό τίς ἁμαρτίες) ψυχή μου.

Θεοτοκίο.

Μαρία, Μητέρα τοῦ Θεοῦ, πού εἶσαι τό σεβαστό δοχεῖο ὅπου τοποθετήθηκε τό πολύτιμο ἄρωμα (ὁ Χριστός), μέ τήν δέησή σου κάνε καί μένα ἐκλεκτό δοχεῖο γιά νά δεχτῶ τά Ἅγια Δῶρα τοῦ Υἱοῦ σου.

Ὠδή 6η.

Τήν σκέψη, τήν ψυχή, τήν καρδιά καί τό σῶμα ἁγίασε Σωτήρα μου, καί ἀξίωσέ με νά προσέλθω στά φρικτά σου Μυστήρια χωρίς νά κατακριθῶ.

Μεταλαμβάνοντας, Χριστέ μου, τά ἅγιά Σου Μυστήρια, ἄς ἀποξενωθῶ ἀπό τά πάθη μου, ἄς ἀποκτήσω περισσότερο τή Χάρη Σου καί ἄς ἐξασφαλίσω τήν αἰώνια ζωή.

Θεοτοκίο.

Λόγε τοῦ Θεοῦ, Θεέ ἀληθινέ, ἁγίασε τό σῶμα καί τήν ψυχή μου, τώρα πού προσέρχομαι στά θεῖα Σου Μυστήρια μέ τίς προσευχές τῆς ἁγίας Μητέρας Σου.

Κοντάκιο.

Μή μέ περιφρονήσεις, Χριστέ μου, τόν ἄθλιο, τώρα πού θά λάβω τά ἄχραντα Μυστήρια, τό Σῶμα Σου καί τό θεῖο Αἷμα Σου. Ἄς μή γίνει, Δέσποτά μου, σέ μένα ἡ μετάληψη αἰτία νά κατακριθῶ· ἀντιθέτως ἄς μοῦ προσφέρει ζωή αἰώνια καί ἀθάνατη.

Ὠδή 7η.

Ἡ μετάληψη τῶν ἀθανάτων Μυστηρίων Σου, Χριστέ μου, ἄς μοῦ γίνει πηγή ἀγαθῶν, φῶς, ζωή χωρίς τή δυναστεία τῶν παθῶν, καί προκοπή στίς θεῖες ἀρετές γιά νά δοξάζω Ἐσένα, μόνε Ἀγαθέ.

Μακάρι νά λυτρωθῶ ἀπό τά πάθη μου, τούς ἐχθρούς μου καί ἀπό κάθε ἀνάγκη καί θλίψη, τώρα πού μέ τρόμο ἀλλά καί πόθο καί εὐλάβεια προσέρχομαι, Φιλάνθρωπε, νά μεταλάβω τά ἀθάνατα καί θεῖα Σου Μυστήρια. Ἄς εἶσαι εὐλογημένος ὁ Θεός τῶν Πατέρων μας.

Θεοτοκίο.

Ἐσένα τήν εὐλογημένη ἀπό τή χάρη τοῦ Θεοῦ (Παναγία μου), πού μέ τρόπο ἀκατάληπτο γέννησες τό Σωτήρα Χριστό, σέ παρακαλῶ τώρα ὁ δοῦλος Σου. Ἐσένα τήν καθαρή ἐγώ ὁ ἀκάθαρτος· τώρα πού πρόκειται νά προσέλθω στά Ἄχραντα Μυστήρια, καθάρισέ με ὅλον ἀπό κάθε μολυσμό τοῦ σώματος καί τῆς ψυχῆς μου.

Ὠδή 8η.

Ἀξίωσέ με, Χριστέ μου, νά κοινωνήσω τώρα τά οὐράνια καί φρικτά καί ἅγιά Σου Μυστήρια καί νά λάβω κι ἐγώ μέρος στό Μυστικό Σου Δεῖπνο, γιατί δέν ἐλπίζω ἀλλοῦ ἐκτός ἀπό Σένα τόν Θεό καί Σωτήρα μου.

Στή δική Σου εὐσπλαχνία ἐλπίζω, Σωτήρα μου, καί μέ θεῖο φόβο σοῦ φωνάζω· μεῖνε μαζί μου κι ἐγώ μαζί Σου, ὅπως τό εἶπες· γιατί νά, μέ ἐμπιστοσύνη στό ἔλεός Σου τρώγω τό Σῶμα Σου καί πίνω τό Αἷμα Σου.

Θεοτοκίο.

Φοβᾶμαι μήπως τώρα πού θά δεχτῶ μέσα μου τή φωτιά (τή Θεία Κοινωνία), καῶ ὅπως τό χορτάρι καί λιώσω ὅπως τό κερί. Ὤ, τί μεγάλο μυστήριο! Πόση ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ! Ἐγώ πού εἶμαι πλασμένος ἀπό πηλό, πῶς δέχομαι τό θεῖο Σῶμα καί Αἷμα καί γίνομαι ἄφθαρτος κι ἀθάνατος!

Ὠδή 9η.

Εὔσπλαχνος εἶναι ὁ Κύριος. Γευθεῖτε καί θά τό διαπιστώσετε. Γιατί, ἀφοῦ γιά τή δική μας σωτηρία ἔγινε ἄνθρωπος καί πρόσφερε μιά φορά τήν ὑπέρτατη θυσία στόν Πατέρα Του, πάντοτε (σέ κάθε θ. Λειτουργία) θυσιάζεται γιά νά ἁγιάζει ὅσους κοινωνοῦν.

Ἄς ἁγιασθεῖ, Δέσποτα Χριστέ μου, ἡ ψυχή καί τό σῶμα μου, ἄς φωτισθῶ, ἄς σωθῶ, ἄς γίνω κατοικία Σου μέ τή μετάληψη τῶν ἱερῶν Μυστηρίων Σου, γιά νά μένεις μέσα μου, μαζί μέ τόν Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, Εὐεργέτη Πολυέλεε.

Τό Σῶμα Σου καί τό τιμιώτατο Αἷμα Σου ἄς γίνουν, Σωτήρα μου, φωτιά πού θά κατακάψει ὅλες τίς ἁμαρτίες μου καί τά ἀγκάθια τῶν παθῶν μου· ἄς γίνουν ἀκόμη φῶς γιά νά μέ φωτίζουν νά προσκυνῶ τή Θεότητά Σου.

Θεοτοκίο.

Ἀπό τά ἁγνά σου αἵματα σαρκώθηκε ὁ Θεός· γι᾿ αὐτό σέ ὑμνοῦν ὅλες οἱ γενιές (τῶν ἀνθρώπων) Δέσποινα. Καί τά πλήθη τῶν Ἀγγέλων σέ δοξάζουν γιατί χάρη σέ σένα εἶδαν τόν Κύριο τῶν ὅλων νά γίνεται ἄνθρωπος.

Καί ἀμέσως τό Ἄξιόν ἐστιν. Τρισάγιον. Δόξα. Καί νῦν. Παναγία Τριάς. Κύριε, ἐλέησον (3 φορές). Δόξα. Καί νῦν. Πάτερ ἡμῶν. Ὅτι σοῦ ἐστιν. Τά λοιπά τοῦ Ἀποδείπνου καί Ἀπόλυση.

Τῌ ΕΠΑΥΡΙΟΝ

Τὴν πρωΐαν μετὰ τὴν συνήθη Ἑωθινὴν Ἀκολουθίαν, λέγε·

Τρισάγιον... Δόξα. Καὶ νῦν. Παναγία Τριάς... Κύριε, ἐλέησον (γ´) Δόξα. Καὶ νῦν. Πάτερ ἡμῶν... Ὅτι σοῦ ἐστιν... Κύριε, ἐλέησον (ιβ´) Δόξα. Καὶ νῦν. Δεῦτε προσκυνήσωμεν... (γ´), καὶ τοὺς ἑπομένους Ψαλμούς·

Ψαλμὸς ΚΒ´ (22)

Κύριος ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει· εἰς τόπον χλόης, ἐκεῖ με κατεσκήνωσεν. Ἐπὶ ὕδατος ἀναπαύσεως ἐξέθρεψέ με· τὴν ψυχήν μου ἐπέστρεψεν. Ὡδήγησέ με ἐπὶ τρίβους δικαιοσύνης ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ. Ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ´ ἐμοῦ εἶ. Ἡ ῥάβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου, αὗταί με παρεκάλεσαν. Ἡτοίμασας ἐνώπιόν μου τράπεζαν, ἐξ ἐναντίας τῶν θλιβόντων με. Ἐλίπανας ἐν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου, καὶ τὸ ποτήριόν σου μεθύσκον με ὡσεὶ κράτιστον. Καὶ τὸ ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου. Καὶ τὸ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου εἰς μακρότητα ἡμερῶν.

Ψαλμὸς ΚΓ´ (23)

Τοῦ Κυρίου ἡ γῆ καὶ τὸ πλήρωμα αὐτῆς· ἡ οἰκουμένη καὶ πάντες οἱ κατοικοῦντες ἐν αὐτῇ. Αὐτὸς ἐπὶ θαλασσῶν ἐθεμελίωσεν αὐτὴν καὶ ἐπὶ ποταμῶν ἡτοίμασεν αὐτήν. Τίς ἀναβήσεται εἰς τὸ ὄρος τοῦ Κυρίου; ἢ τίς στήσεται ἐν τόπῳ ἁγίῳ αὐτοῦ; Ἀθῷος χερσὶ καὶ καθαρὸς τῇ καρδίᾳ, ὃς οὐκ ἔλαβεν ἐπὶ ματαίῳ τὴν ψυχὴν αὑτοῦ καὶ οὐκ ὤμοσεν ἐπὶ δόλῳ τῷ πλησίον αὐτοῦ. Οὗτος λήψεται εὐλογίαν παρὰ Κυρίου, καὶ ἐλεημοσύνην παρὰ Θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ. Αὕτη ἡ γενεὰ ζητούντων τὸν Κύριον, ζητούντων τὸ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ Ἰακώβ. Ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης. Τίς ἐστιν οὗτος ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης; Κύριος κραταιὸς καὶ δυνατός, Κύριος δυνατὸς ἐν πολέμῳ. Ἄρατε πύλας, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε, πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης. Τίς ἐστιν οὗτος ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης; Κύριος τῶν δυνάμεων, αὐτός ἐστιν ὁ Βασιλεὺς τῆς δόξης.

Ψαλμὸς ΡΙΕ´ (115)

Ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα· ἐγὼ δὲ ἐταπεινώθην σφόδρα. Ἐγὼ δὲ εἶπα ἐν τῇ ἐκστάσει μου· Πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης. Τί ἀνταποδώσω τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων, ὧν ἀνταπέδωκέ μοι; Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι καὶ τὸ ὄνομα Κυρίου ἐπικαλέσομαι. Τὰς εὐχάς μου τῷ Κυρίῳ ἀποδώσω, ἐναντίον παντὸς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ. Ὦ Κύριε, ἐγὼ δοῦλος σός, ἐγὼ δοῦλος σὸς καὶ υἱὸς τῆς παιδίσκης σου· διέῤῥηξας τοὺς δεσμούς μου. Σοὶ θύσω θυσίαν αἰνέσεως καὶ ἐν ὀνόματι Κυρίου ἐπικαλέσομαι. Τὰς εὐχάς μου τῷ Κυρίῳ ἀποδώσω ἐναντίον παντὸς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ, ἐν αὐλαῖς οἴκου Κυρίου ἐν μέσῳ σου, Ἱερουσαλήμ.

Δόξα. Καὶ νῦν. Ἀλληλούϊα (γ´). Δόξα σοι ὁ Θεός. Κύριε, ἐλέησον (γ´).

Καὶ τὰ παρόντα τροπάρια.

Ἦχος πλ. β´.

Τὰς ἀνομίας μου πάριδε, Κύριε, ὁ ἐκ Παρθένου τεχθείς, καὶ τὴν καρδίαν μου καθάρισον, ναὸν αὐτὴν ποιῶν τοῦ ἀχράντου σου Σώματος καὶ Αἵματος· μή με ἐξουδενώσῃς ἀπὸ τοῦ σοῦ προσώπου, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ μέγα ἔλεος.

Δόξα.

Εἰς τὴν μετάληψιν τῶν Ἁγιασμάτων σου πῶς ἀναιδεσθῶ ὁ ἀνάξιος; ἐὰν γὰρ τολμήσω σοι προσελθεῖν σὺν τοῖς ἀξίοις, ὁ χιτών με ἐλέγχει, ὅτι οὐκ ἔστι τοῦ Δείπνου, καὶ κατάκρισιν προξενήσω τῇ πολυαμαρτήτῳ μου ψυχῇ. Καθάρισον, Κύριε, τὸν ῥύπον τῆς ψυχῆς μου καὶ σῶσον με, ὡς φιλάνθρωπος.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον

Πολλὰ τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν, Θεοτόκε, πταισμάτων· πρὸς σὲ κατέφυγον, ἁγνή, σωτηρίας δεόμενος. Ἐπίσκεψαι τὴν ἀσθενοῦσάν μου ψυχὴν καὶ πρέσβευε τῷ Υἱῷ σου καὶ Θεῷ ἡμῶν, δοθῆναί μοι τὴν ἄφεσιν, ὧν ἔπραξα δεινῶν, μόνη εὐλογημένη.

Τῇ δὲ ἁγίᾳ καὶ Μεγάλη Πέμπτη, τὸ παρόν.

Ὅτε οἱ ἔνδοξοι μαθηταὶ ἐν τῷ νιπτῆρι τοῦ Δείπνου ἐφωτίζοντο, τότε Ἰούδας ὁ δυσσεβὴς φιλαργυρίαν νοσήσας ἐσκοτίζετο καὶ ἀνόμοις κριταῖς σέ, τὸν δίκαιον Κριτήν, παραδίδωσι. Βλέπε, χρημάτων ἐραστά, τὸν διὰ ταῦτα ἀγχόνῃ χρησάμενον· φεῦγε ἀκόρεστον ψυχήν, τὴν διδασκάλῳ τοιαῦτα τολμήσασαν. Ὁ περὶ πάντας ἀγαθός, Κύριε, δόξα σοι.

Τό, Κύριε, ἐλέησον (μ´), μετανοίας ὄσας βούλει, καὶ ἀμέσως τὰς ἐπομένας Ἰκετηρίους Εὐχάς.

ΣΤΙΧΟΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΙ
Περί τοῦ, πῶς δεῖ προσέρχεσθαι
τοῖς Ἀχράντοις Μυστηρίοις
Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ

Ἕτεροι ὅμοιοι.

ΕΥΧΗ Α´
Τοῦ Μεγάλου Βασιλείου

Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀθανασίας, ὁ πάσης ὁρατῆς καὶ ἀοράτου κτίσεως δημιουργός, ὁ τοῦ ἀνάρχου Πατρὸς συναΐδιος Υἱὸς καὶ συνάναρχος, ὁ δι᾿ ὑπερβολὴν ἀγαθότητος ἐπ᾿ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν σάρκα φορέσας, καὶ σταυρωθεὶς καὶ τυθεὶς ὑπὲρ τῶν ἀχαρίστων καὶ ἀγνωμόνων ἡμῶν, καὶ τῷ οἰκείῳ σου Αἵματι ἀναπλάσας τὴν φθαρεῖσαν ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας φύσιν ἡμῶν, αὐτὸς ἀθάνατε Βασιλεῦ, πρόσδεξαι κἀμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ τὴν μετάνοιαν καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ εἰσάκουσον τῶν ῥημάτων μου· ἥμαρτον γάρ, Κύριε, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου καὶ οὔκ εἰμι ἄξιος ἀτενίσαι εἰς τὸ ὕψος τῆς δόξης σου· παρώργισα γάρ σου τὴν ἀγαθότητα, τὰς σὰς ἐντολὰς παραβὰς καὶ μὴ ὑπακούσας τοῖς σοῖς προστάγμασιν. Ἀλλὰ σύ, Κύριε, ἀνεξίκακος ὤν, μακρόθυμός τε καὶ πολυέλεος, οὐ παρέδωκάς με συναπολέσθαι ταῖς ἀνομίαις μου, τὴν ἐμὴν πάντως ἀναμένων ἐπιστροφήν. Σὺ γὰρ εἶπας, φιλάνθρωπε, διὰ τοῦ προφήτου σου, ὅτι οὐ θελήσει θέλω τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ὡς τὸ ἐπιστρέψαι καὶ ζῆν αὐτόν· οὐ γὰρ βούλει, Δέσποτα, τὸ πλάσμα τῶν σῶν ἀπολέσθαι χειρῶν, οὐδὲ εὐδοκεῖς ἐπ᾿ ἀπωλείᾳ ἀνθρώπων, ἀλλὰ θέλεις πάντας σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν. Διὸ κἀγώ, εἰ καὶ ἀνάξιός εἰμι τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς καὶ αὐτῆς τῆς προσκαίρου ζωῆς ὅλον ἑμαυτὸν ὑποτάξας τῇ ἁμαρτίᾳ καὶ ταῖς ἡδοναῖς δουλώσας καὶ τὴν σὴν ἀχρειώσας εἰκόνα, ἀλλὰ ποίημα καὶ πλάσμα σὸν γεγονώς, οὐκ ἀπογινώσκω τὴν ἐμαυτοῦ σωτηρίαν ὁ ἄθλιος· τῇ δὲ σῇ ἀμετρήτῳ εὐσπλαγχνίᾳ θαῤῥήσας προσέρχομαι. Δέξαι οὖν κἀμέ, φιλάνθρωπε Χριστέ, ὡς τὴν Πόρνην, ὡς τὸν Λῃστήν, ὡς τὸν Τελώνην καὶ ὡς τὸν Ἄσωτον· καὶ ἆρόν μου τὸ βαρὺ φορτίον τῶν ἁμαρτιῶν, ὁ τὴν ἁμαρτίαν αἴρων τοῦ κόσμου καὶ τὰς ἀσθενείας τῶν ἀνθρώπων ἰώμενος· ὁ τοὺς κοπιῶντας καὶ πεφορτισμένους πρὸς σεαυτὸν καλῶν καὶ ἀναπαύων· ὁ μὴ ἐλθὼν καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν· καὶ καθάρισόν με ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος· δίδαξόν με ἐπιτελεῖν ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ σου, ἵνα ἐν καθαρῷ τῷ μαρτυρίῳ τῆς συνειδήσεώς μου, τῶν ἁγιασμάτων σου τὴν μερίδα ὑποδεχόμενος, ἑνωθῶ τῷ ἁγίῳ Σώματί σου καὶ Αἵματι, καὶ ἕξω σε ἐν ἐμοὶ κατοικοῦντα καὶ μένοντα σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι. Ναί, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός μου· καὶ μὴ εἰς κρῖμά μοι γένοιτο ἡ μετάληψις τῶν ἀχράντων καὶ ζωοποιῶν Μυστηρίων σου, μηδὲ ἀσθενὴς γενοίμην ψυχῇ τε καὶ σώματι, ἐκ τοῦ ἀναξίως αὐτῶν μεταλαμβάνειν· ἀλλὰ δός μοι, μέχρι τελευταίας μου ἀναπνοῆς, ἀκατακρίτως ὑποδέχεσθαι τὴν μερίδα τῶν ἁγιασμάτων σου, εἰς Πνεύματος ἁγίου κοινωνίαν, εἰς ἐφόδιον ζωῆς αἰωνίου καὶ εἰς εὐπρόσδεκτον ἀπολογίαν τὴν ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματός σου· ὅπως ἂν κἀγώ, σὺν πᾶσι τοῖς ἐκλεκτοῖς σου, μέτοχος γένωμαι τῶν ἀκηράτων σου ἀγαθῶν, ὧν ἡτοίμασας τοῖς ἀγαπῶσί σε, Κύριε· ἐν οἷς δεδοξασμένος ὑπάρχεις εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

ΕYXH B´ (τοῦ αὐτοῦ)

Οἶδα, Κύριε, ὅτι ἀναξίως μεταλαμβάνω τοῦ ἀχράντου σου Σώματος καὶ τοῦ τιμίου σου Αἵματος καὶ ἔνοχός εἰμι καὶ κρῖμα ἐμαυτῷ ἐσθίω καὶ πίνω, μὴ διακρίνων τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ μου· ἀλλὰ τοῖς οἰκτιρμοῖς σου θαῤῥῶν, προσέρχομαί σοι τῷ εἰπόντι. Ὁ τρώγων μου τὴν Σάρκα καὶ πίνων μου τὸ Αἷμα ἐν ἐμοὶ μένει, κἀγὼ ἐν αὐτῷ. Σπλαγχνίσθητι οὖν, Κύριε, καὶ μὴ παραδειγματίσῃς με τὸν ἁμαρτωλόν, ἀλλὰ ποίησον μετ᾿ ἐμοῦ κατὰ τὸ ἔλεός σου· καὶ γενέσθω μοι τὰ ἅγια ταῦτα εἰς ἴασιν καὶ κάθαρσιν καὶ φωτισμὸν καὶ φυλακτήριον καὶ σωτηρίαν καὶ ἁγιασμὸν ψυχῆς τε καὶ σώματος· εἰς ἀποτροπὴν πάσης φαντασίας καὶ πονηρᾶς πράξεως καὶ ἐνεργείας διαβολικῆς, κατὰ διάνοιαν τῆς ἐν τοῖς μέλεσί μου ἐνεργουμένης· εἰς παῤῥησίαν καὶ ἀγάπην τὴν πρὸς σέ· εἰς διόρθωσιν βίου καὶ ἀσφάλειαν· εἰς αὔξησιν ἀρετῆς καὶ τελειότητος· εἰς πλήρωσιν ἐντολῶν· εἰς Πνεύματος ἁγίου κοινωνίαν· εἰς ἐφόδιον ζωῆς αἰωνίου καὶ εἰς ἀπολογίαν εὐπρόσδεκτον, τὴν ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματός σου· μὴ εἰς κρῖμα ἢ εἰς κατάκριμα.

ΕΥΧΗ Γ´ (Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)

Κύριε ὁ Θεός μου, οἶδα, ὅτι οὔκ εἰμι ἄξιος οὐδὲ ἱκανός, ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς τοῦ οἴκου τῆς ψυχῆς, διότι ὅλη ἔρημος καὶ καταπεσοῦσά ἐστι, καὶ οὐκ ἔχεις παρ᾿ ἐμοὶ τόπον ἄξιον τοῦ κλῖναι τὴν κεφαλήν. Ἀλλ᾿ ὡς ἐξ ὕψους δι᾿ ἡμᾶς ἐταπείνωσας σεαυτόν, συμμετρίασον καὶ νῦν τῇ ταπεινώσει μου. Καὶ ὡς κατεδέξω ἐν τῷ σπηλαίῳ καὶ φάτνῃ ἀλόγων ἀνακλιθῆναι, οὕτω κατάδεξαι καί ἐν τῇ φάτνῃ τῆς ἀλόγου μου ψυχῆς καὶ ἐν τῷ ἐσπιλωμένῳ μου σώματι εἰσελθεῖν. Καὶ ὡς οὐκ ἀπηξίωσας εἰσελθεῖν καὶ συνδειπνῆσαι ἁμαρτωλοῖς ἐν τῇ οἰκίᾳ Σίμωνος τοῦ λεπροῦ, οὕτω κατάδεξαι εἰσελθεῖν καὶ εἰς τὸν οἶκον τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς, τοῦ λεπροῦ καὶ ἁμαρτωλοῦ. Καὶ ὡς οὐκ ἀπώσω τὴν ὁμοίαν μοι πόρνην καὶ ἁμαρτωλόν, προσερχομένην καὶ ἁπτομένην σου, οὕτω σπλαγχνίσθητι καὶ ἐπ᾿ ἐμοὶ τῷ ἁμαρτωλῷ, προσερχομένῳ σοι καὶ ἁπτομένῳ σου. Καὶ ὡς οὐκ ἐβδελύξω τὸ ῥυπαρὸν ἐκείνης στόμα καὶ ἐναγὲς καταφιλοῦν σε, μηδὲ ἐμοῦ βδελύξῃ τὸ ῥυπαρώτερον ἐκείνης στόμα καὶ ἐναγέστερον, μηδὲ τὰ ἔμμυσα καὶ ἀκάθαρτά μου χείλη καὶ βέβηλα, καὶ τὴν ἀκαθαρτοτέραν μου γλῶσσαν. Ἀλλὰ γενέσθω μοι ὁ ἄνθραξ τοῦ παναγίου σου Σώματος καὶ τοῦ τιμίου σου Αἵματος εἰς ἁγιασμὸν καὶ φωτισμὸν καὶ ῥῶσιν τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος· εἰς κουφισμὸν τοῦ βάρους τῶν πολλῶν μου πλημμελημάτων· εἰς φυλακτήριον πάσης διαβολικῆς ἐνεργείας· εἰς ἀποτροπὴν καὶ ἐμπόδιον τῆς φαύλης μου καὶ πονηρᾶς συνηθείας· εἰς ἀπονέκρωσιν τῶν παθῶν· εἰς περιποίησιν τῶν ἐντολῶν σου· εἰς προσθήκην τῆς θείας σου χάριτος καὶ τῆς σῆς βασιλείας οἰκείωσιν. Οὐ γὰρ ὡς καταφρονῶν προσέρχομαί σοι, Χριστὲ ὁ Θεός, ἀλλ᾿ ὡς θαῤῥῶν τῇ ἀφάτῳ σου ἀγαθότητι, καὶ ἵνα μή, ἐπὶ πολὺ ἀφιστάμενος τῆς κοινωνίας σου, θηριάλωτος ὑπὸ τοῦ νοητοῦ λύκου γένωμαι. Διὸ δέομαί σου, ὡς μόνος ὢν ἅγιος, Δέσποτα, ἁγίασόν μου τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα, τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν, τοὺς νεφροὺς καὶ τὰ σπλάγχνα, καὶ ὅλον με ἀνακαίνισον καὶ ῥίζωσον τὸν φόβον σου ἐν τοῖς μέλεσί μου, καὶ τὸν ἁγιασμόν σου ἀνεξάλειπτον ἀπ᾿ ἐμοῦ ποίησον. Καὶ γενοῦ μοι βοηθὸς καὶ ἀντιλήπτωρ, κυβερνῶν ἐν εἰρήνῃ τὴν ζωήν μου, καταξιῶν με καὶ τῆς ἐκ τῶν δεξιῶν σου παραστάσεως μετὰ τῶν ἁγίων σου· εὐχαῖς καὶ πρεσβείαις τῆς παναχράντου σου Μητρός, τῶν ἀΰλων σου λειτουργῶν καὶ ἀχράντων Δυνάμεων καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος σοι εὐαρεστησάντων. Ἀμήν.

ΕΥΧΗ Δ´ (τοῦ αὐτοῦ)

Οὔκ εἰμι ἱκανός, Δέσποτα Κύριε, ἵνα εἰσέλθῃς ὑπὸ τὴν στέγην τῆς ψυχῆς μου· ἀλλ᾿ ἐπειδὴ βούλει σύ, ὡς φιλάνθρωπος, οἰκεῖν ἐν ἐμοί, θαῤῥῶν προσέρχομαι. Κελεύεις, ἀναπετάσω τὰς πύλας, ἃς σὺ μόνος ἐδημιούργησας, καὶ εἰσέρχῃ μετὰ φιλανθρωπίας, ὡς πέφυκας· εἰσέρχῃ καὶ φωτίζεις τὸν ἐσκοτισμένον μου λογισμόν. Πιστεύω ὡς τοῦτο ποιήσεις· οὐ γὰρ Πόρνην προσελθοῦσάν σοι μετὰ δακρύων ἀπέφυγες, οὐδὲ Τελώνην ἀπεβάλου μετανοήσαντα, οὐδὲ Λῃστὴν ἐπιγνόντα τὴν βασιλείαν σου ἀπεδίωξας, οὐδὲ Διώκτην μετανοήσαντα κατέλιπες, ὃ ἦν· ἀλλὰ τοὺς ὑπὸ τῆς μετανοίας προσαχθέντας, ἅπαντας ἐν τῷ χορῷ τῶν σῶν φίλων κατέταξας, ὁ μόνος ὑπάρχων εὐλογημένος πάντοτε, νῦν καὶ εἰς τοὺς ἀπεράντους αἰῶνας. Ἀμήν.

ΕΥΧΗ Ε´ (τοῦ αὐτοῦ)

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός μου, ἄνες, ἄφες, ἱλάσθητι καὶ συγχώρησόν μοι, τῷ ἁμαρτωλῷ καὶ ἀχρείῳ καὶ ἀναξίῳ δούλῳ σου, τὰ πταίσματα καὶ πλημμελήματα καὶ παραπτώματά μου, ὅσα σοι ἐκ νεότητός μου μέχρι τῆς παρούσης ἡμέρας καὶ ὥρας ἥμαρτον, εἴτε ἐν γνώσει καὶ ἀγνοίᾳ, εἴτε ἐν λόγοις ἢ ἔργοις ἢ ἐνθυμήμασιν ἢ διανοήμασι καὶ ἐπιτηδεύμασι, καὶ πάσαις μου ταῖς αἰσθήσεσι. Καὶ τῇ πρεσβείᾳ τῆς ἀσπόρως κυησάσης σε παναχράντου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας τῆς Μητρός σου, τῆς μόνης ἀκαταισχύντου ἐλπίδος καὶ προστασίας καὶ σωτηρίας μου, καταξίωσόν με ἀκατακρίτως μεταλαβεῖν τῶν ἀχράντων καὶ ἀθανάτων καὶ ζωοποιῶν καὶ φρικτῶν Μυστηρίων σου, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον· εἰς ἁγιασμὸν καὶ φωτισμὸν καὶ ῥώμην καὶ ἴασιν καὶ ὑγείαν ψυχῆς τε καὶ σώματος· καὶ εἰς ἐξάλειψιν καὶ παντελῆ ἀφανισμὸν τῶν πονηρῶν μου λογισμῶν καὶ ἐνθυμήσεων καὶ προλήψεων καὶ νυκτερινῶν φαντασιῶν τῶν σκοτεινῶν καὶ πονηρῶν πνευμάτων. Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ προσκύνησις, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΕΥΧΗ Ϛ´ (Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ)

Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ μόνος ἔχων ἐξουσίαν ἀνθρώποις ἀφιέναι ἁμαρτίας, ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος, πάριδέ μου πάντα τὰ ἐν γνώσει καὶ ἀγνοίᾳ πταίσματα, καὶ ἀξίωσόν με ἀκατακρίτως μεταλαβεῖν τῶν θείων καὶ ἐνδόξων καὶ ἀχράντων καὶ ζωοποιῶν σου Μυστηρίων, μὴ εἰς κόλασιν, μὴ εἰς προσθήκην ἁμαρτιῶν, ἀλλ᾿ εἰς καθαρισμὸν καὶ ἁγιασμὸν καὶ ἀῤῥαβῶνα τῆς μελλούσης ζωῆς καὶ βασιλείας· εἰς τεῖχος καὶ βοήθειαν καὶ ἀνατροπὴν τῶν ἐναντίων καὶ εἰς ἐξάλειψιν τῶν πολλῶν μου πλημμελημάτων. Σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἐλέους καὶ οἰκτιρμῶν καὶ φιλανθρωπίας, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

ΕΥΧΗ Ζ´ (Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου)
Ἐκ τῶν θείων ἐρωτήσεων τῆς ἁγίας Μεταλήψεως

Ἀπὸ ῥυπαρῶν χειλέων,
ἀπὸ βδελυρᾶς καρδίας,
ἀπὸ ἀκαθάρτου γλώττης,
ἐκ ψυχῆς ἐῤῥυπωμένης,
δέξαι δέησιν, Χριστέ μου·
καὶ μὴ παρωσάμενός μου,
μὴ τοὺς λόγους, μὴ τοὺς τρόπους,
μηδὲ τὴν ἀναισχυντίαν,
δός μοι παῤῥησίᾳ λέγειν,
ἃ βεβούλευμαι, Χριστέ μου,
μᾶλλον δὲ καὶ δίδαξόν με,
τί με δεῖ ποιεῖν καὶ λέγειν.

Ἥμαρτον ὑπὲρ τὴν Πόρνην
ἥ, μαθοῦσα ποῦ κατάγεις,
μύρον ἐξωνησαμένη,
ἦλθε τολμηρῶς ἀλεῖψαι,
σοῦ τοὺς πόδας τοῦ Χριστοῦ μου,
τοῦ Δεσπότου καὶ Θεοῦ μου.

Ὡς ἐκείνην οὐκ ἀπώσω,
προσελθοῦσαν ἐκ καρδίας,
μηδ᾿ ἐμὲ βδελύξῃ, Λόγε,
σοὺς δὲ πάρασχέ μοι πόδας
καὶ κρατῆσαι καὶ φιλῆσαι,
καὶ τῷ ῥείθρῳ τῶν δακρύων,
ὡς πολυτιμήτῳ μύρῳ,
τούτους τολμηρῶς ἀλεῖψαι.

Πλῦνόν με τοῖς δάκρυσί μου,
κάθαρον αὐτοῖς με, Λόγε,
ἄφες καὶ τὰ πταίσματά μου,
καὶ συγγνώμην πάρασχέ μοι.

Οἶδας τῶν κακῶν τὸ πλῆθος,
οἶδας καὶ τὰ τραύματά μου·
καὶ τοὺς μώλωπας ὁρᾷς μου
ἀλλὰ καὶ τὴν πίστιν οἶδας
καὶ τὴν προθυμίαν βλέπεις
καὶ τοὺς στεναγμοὺς ἀκούεις.

Οὐ λανθάνει σε, Θεέ μου,
ποιητά μου, λυτρωτά μου,
οὐδὲ σταλαγμὸς δακρύων,
οὐδὲ σταλαγμοῦ τι μέρος.

Τὸ μὲν ἀκατέργαστόν μου
ἔγνωσαν οἱ ὀφθαλμοί σου·
ἐπὶ τὸ βιβλίον δέ σου,
καὶ τὰ μήπω πεπραγμένα,
γεγραμμένα σοι τυγχάνει.

Ἴδε τὴν ταπείνωσίν μου,
ἴδε μου τὸν κόπον, ὅσος!
καὶ τὰς ἁμαρτίας πάσας
ἄφες μοι, Θεὲ τῶν ὅλων,
ἵνα καθαρᾷ καρδίᾳ,
περιτρόμῳ διανοίᾳ
καὶ ψυχῇ συντετριμμένῃ,
τῶν ἀχράντων σου μετάσχω
καὶ πανάγνων μυστηρίων,
οἷς ζωοῦται καὶ θεοῦται
πᾶς ὁ τρώγων σε καὶ πίνων
ἐξ εἰλικρινοῦς καρδίας.

Σὺ γὰρ εἶπας, Δέσποτά μου·
Πᾶς ὁ τρώγων μου τὴν Σάρκα,
πίνων δέ μου καὶ τὸ Αἷμα,
ἐν ἐμοὶ μὲν οὗτος μένει,
ἐν αὐτῷ δ᾿ ἐγὼ τυγχάνω.

Ἀληθὴς ὁ λόγος πάντως
τοῦ Δεσπότου καὶ Θεοῦ μου.
Τῶν γὰρ θείων ὁ μετέχων
καὶ θεοποιῶν χαρίτων,
οὔμενουν, οὐκ ἔστι μόνος,
ἀλλὰ μετὰ σοῦ, Χριστέ μου,
τοῦ φωτὸς τοῦ τρισηλίου,
τοῦ φωτίζοντος τὸν κόσμον.

Ἵνα γοῦν μὴ μόνος μένω
δίχα σου τοῦ Ζωοδότου,
τῆς πνοῆς μου, τῆς ζωῆς μου,
τοῦ ἀγαλλιάματός μου,
τῆς τοῦ κόσμου σωτηρίας,
διὰ τοῦτό σοι προσῆλθον,
ὡς ὁρᾷς μετὰ δακρύων
καὶ ψυχῆς συντετριμμένης,
λύτρον τῶν ἐμῶν πταισμάτων
ἱκετεύων τοῦ λαβεῖν με,
καὶ τῶν σῶν ζωοπαρόχων
καὶ ἀμέμπτων μυστηρίων
μετασχεῖν ἀκατακρίτως,
ἵνα μείνῃς, καθὼς εἶπας,
μετ᾿ ἐμοῦ τοῦ τρισαθλίου·
ἵνα μή, χωρὶς εὑρών με
τῆς σῆς χάριτος, ὁ πλάνος,
ἀφαρπάσῃ με δολίως,
καὶ πλανήσας ἀπαγάγῃ
τῶν θεοποιῶν σου λόγων.

Διὰ τοῦτό σοι προσπίπτω
καὶ θερμῶς ἀναβοῶ σοι·
Ὡς τὸν Ἄσωτον ἐδέξω,
καὶ τὴν Πόρνην προσελθοῦσαν,
οὕτω δέξαι με τὸν πόρνον
καὶ τὸν ἄσωτον, Οἰκτίρμον,
ἐν ψυχῇ συντετριμμένῃ
νῦν με προσερχόμενόν σοι.

Οἶδα, Σῶτερ, ὅτι ἄλλος,
ὡς ἐγώ, οὐκ ἔπταισέ σοι
οὐδὲ ἔπραξε τὰς πράξεις,
ἃς ἐγὼ κατειργασάμην.

Ἀλλὰ τοῦτο πάλιν οἶδα,
ὡς οὐ μέγεθος πταισμάτων,
οὐχ ἁμαρτημάτων πλῆθος,
ὑπερβαίνει τοῦ Θεοῦ μου
τὴν πολλὴν μακροθυμίαν,
καὶ φιλανθρωπίαν ἄκραν·
ἀλλ᾿ ἐλαίῳ συμπαθείας,
τοὺς θερμῶς μετανοοῦντας,
καὶ καθαίρεις καὶ λαμπρύνεις
καὶ φωτὸς ποιεῖς μετόχους,
κοινωνοὺς Θεότητός σου
ἐργαζόμενος ἀφθόνως·
καί, τὸ ξένον καὶ ἀγγέλοις
καὶ ἀνθρώπων διανοίαις,
ὁμιλεῖς αὐτοῖς πολλάκις,
ὥσπερ φίλοις σου γνησίοις.

Ταῦτα τολμηρὸν ποιεῖ με,
ταῦτά με πτεροῖ, Χριστέ μου·
καὶ θαῤῥῶν ταῖς σαῖς πλουσίαις
πρὸς ἡμᾶς εὐεργεσίαις,
χαίρων τε καὶ τρέμων ἅμα,
τοῦ πυρὸς μεταλαμβάνω,
χόρτος ὢν καὶ ξένον θαῦμα!
δροσιζόμενος ἀφράστως
ὡσπεροῦν ἡ βάτος πάλαι,
ἡ ἀφλέκτως καιομένη.

Τοίνυν εὐχαρίστῳ γνώμῃ,
εὐχαρίστῳ δὲ καρδίᾳ,
εὐχαρίστοις μέλεσί μου,
τῆς ψυχῆς καὶ τῆς σαρκός μου
προσκυνῶ καὶ μεγαλύνω
καὶ δοξάζω σε, Θεέ μου,
ὡς εὐλογημένον ὄντα
νῦν τε καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.

Εὐχὴ Η´ (Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ)

Ὁ μόνος καθαρὸς καὶ ἀκήρατος Κύριος, ὁ δι᾿ οἶκτον φιλανθρωπίας ἀνεκδιήγητον τὸ ἡμέτερον ὅλον προσλαβόμενος φύραμα, ἐκ τῶν ἁγνῶν καὶ παρθενικῶν αἱμάτων τῆς ὑπερφυῶς κυησάσης σε, Πνεύματος Θείου ἐπελεύσει καὶ εὐδοκίᾳ Πατρὸς ἀϊδίου, Χριστὲ Ἰησοῦ, σοφία Θεοῦ καὶ εἰρήνη καὶ δύναμις· ὁ τῷ προσλήμματί σου τὰ ζωοποιὰ καὶ σωτήρια πάθη καταδεξάμενος, τὸν Σταυρόν, τοὺς ἤλους, τὴν λόγχην, τὸν θάνατον, νέκρωσόν μου τὰ ψυχοφθόρα πάθη τοῦ σώματος. Ὁ τῇ ταφῇ σου τὰ τοῦ ᾅδου σκυλεύσας βασίλεια, θάψον μου διὰ τῶν ἀγαθῶν λογισμῶν τὰ πονηρὰ διαβούλια, καὶ τὰ τῆς πονηρίας πνεύματα διασκέδασον. Ὁ τῇ τριημέρῳ σου καὶ ζωηφόρῳ Ἀναστάσει τὸν πεπτωκότα προπάτορα ἀναστήσας, ἀνάστησόν με τῇ ἁμαρτίᾳ κατολισθήσαντα, τρόπους μοι μετανοίας ὑποτιθέμενος. Ὁ τῇ ἐνδόξῳ σου Ἀναλήψει τῆς σαρκὸς θεώσας τὸ πρόσλημμα καὶ τοῦτο τῇ δεξιᾷ καθέδρᾳ τιμήσας τοῦ Πατρός, ἀξίωσόν με, διὰ τῆς τῶν ἁγίων σου μυστηρίων μεταλήψεως, τῆς δεξιᾶς μερίδος τῶν σῳζομένων τυχεῖν. Ὁ τῇ ἐπιδημίᾳ τοῦ παρακλήτου Πνεύματος σκεύη τίμια τοὺς ἱερούς σου μαθητὰς ἐργασάμενος, δοχεῖον κἀμὲ τῆς αὐτοῦ ἀνάδειξον ἐπελεύσεως. Ὁ μέλλων πάλιν ἔρχεσθαι κρῖναι τὴν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ, εὐδόκησον κἀμὲ προϋπαντῆσαί σοι ἐν νεφέλαις τῷ ποιητῇ καὶ πλάστῃ μου σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις σου· ἵνα ἀτελευτήτως δοξολογῶ καὶ ἀνυμνῶ σε, σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρὶ καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εὐχὴ Θ´ (Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ)

Πρὸ τῶν θυρῶν τοῦ ναοῦ σου παρέστηκα καὶ τῶν δεινῶν λογισμῶν οὐκ ἀφίσταμαι, ἀλλὰ σύ, Χριστὲ ὁ Θεός, ὁ Τελώνην δικαιώσας καὶ Χαναναίαν ἐλεήσας καὶ τῷ Λῃστῇ παραδείσου πύλας ἀνοίξας, ἄνοιξόν μοι τὰ σπλάγχνα τῆς φιλανθρωπίας σου καὶ δέξαι με προσερχόμενον καὶ ἁπτόμενόν σου, ὡς τὴν Πόρνην καὶ τὴν Αἱμόῤῥουν· ἡ μὲν γάρ, τοῦ κρασπέδου σου ἁψαμένη εὐχερῶς τὴν ἴασιν ἔλαβεν, ἡ δέ, τοὺς σοὺς ἀχράντους πόδας κρατήσασα, τὴν λύσιν τῶν ἁμαρτημάτων ἐκομίσατο. Ἐγὼ δὲ ὁ ἐλεεινός, ὅλον τὸ Σῶμα τολμῶν δέξασθαι, μὴ καταφλεχθείην· ἀλλὰ δέξαι με, ὥσπερ ἐκείνας, καὶ φώτισόν μου τὰ τῆς ψυχῆς αἰσθητήρια, καταφλέγων μου τὰ τῆς ἁμαρτίας ἐγκλήματα, πρεσβείαις τῆς ἀσπόρως τεκούσης σε καὶ τῶν ἐπουρανίων δυνάμεων. Ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εὐχὴ Ι´ (Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου)

Πιστεύω, Κύριε, καὶ ὁμολογῶ ὅτι σὺ εἶ ἀληθῶς ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ὁ ἐλθὼν εἰς τὸν κόσμον ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὦν πρῶτός εἰμι ἐγώ. Ἔτι πιστεύω ὅτι τοῦτο αὐτό ἐστι τὸ ἄχραντον Σῶμά σου καὶ τοῦτο αὐτό ἐστι τὸ τίμιον Αἷμά σου. Δέομαι οὖν σου· Ἐλέησόν με καὶ συγχώρησόν μοι τὰ παραπτώματά μου, τὰ ἑκούσια καὶ τὰ ἀκούσια, τὰ ἐν λόγῳ, τὰ ἐν ἔργῳ, τὰ ἐν γνώσει καὶ ἀγνοίᾳ· καὶ ἀξίωσόν με ἀκατακρίτως μετασχεῖν τῶν ἀχράντων σου μυστηρίων, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ εἰς ζωὴν αἰώνιον. Ἀμήν.

Ἀπερχόμενος δὲ μεταλαβεῖν, λέγε τοὺς παρόντας στίχους.

Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ

Τὸ Τροπάριον·

Τοῦ Δείπνου σου τοῦ μυστικοῦ σήμερον, Υἱὲ Θεοῦ, κοινωνόν με παράλαβε· οὐ μὴ γὰρ τοῖς ἐχθροῖς σου τὸ μυστήριον εἴπω· οὐ φίλημά σοι δώσω, καθάπερ ὁ Ἰούδας· ἀλλ᾿ ὡς ὁ Λῃστὴς ὁμολογῶ σοι· Μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ βασιλείᾳ σου.

Τοὺς παρόντας στίχους·

Τὰ τροπάρια ταῦτα·

Ἔθελξας πόθῳ με, Χριστέ, καὶ ἠλλοίωσας τῷ θείῳ σου ἔρωτι· ἀλλὰ κατάφλεξον πυρὶ ἀΰλῳ τὰς ἁμαρτίας μου, καὶ ἐμπλησθῆναι τῆς ἐν σοὶ τρυφῆς καταξίωσον, ἵνα τὰς δύο σκιρτῶν μεγαλύνω, Ἀγαθέ, παρουσίας σου.

Ἐν ταῖς λαμπρότησι τῶν ἁγίων σου, πῶς εἰσελεύσομαι ὁ ἀνάξιος; Ἐὰν γὰρ τολμήσω συνεισελθεῖν εἰς τὸν νυμφῶνα, ὁ χιτών με ἐλέγχει ὅτι οὐκ ἔστι τοῦ γάμου, καὶ δέσμιος ἐκβαλοῦμαι ὑπὸ τῶν ἀγγέλων. Καθάρισον, Κύριε, τὸν ῥύπον τῆς ψυχῆς μου καὶ σώσόν με, ὡς φιλάνθρωπος.

Καὶ τὴν παροῦσαν εὐχήν·

Δέσποτα φιλάνθρωπε, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός μου, μὴ εἰς κρῖμά μοι γένοιτο τὰ Ἅγια ταῦτα διὰ τὸ ἀνάξιον εἶναί με, ἀλλ᾿ εἰς κάθαρσιν καὶ ἁγιασμὸν ψυχῆς τε καὶ σώματος, καὶ εἰς ἀῤῥαβῶνα τῆς μελλούσης ζωῆς καὶ βασιλείας. Ἐμοὶ δὲ τῷ προσκολλᾶσθαι τῷ Θεῷ ἀγαθόν ἐστι· τίθεσθαι ἐν τῷ Κυρίῳ τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μου.

Καὶ πάλιν·

Τοῦ Δείπνου σου τοῦ μυστικοῦ σήμερον, Υἱὲ Θεοῦ, κοινωνόν με παράλαβε· οὐ μὴ γὰρ τοῖς ἐχθροῖς σου τὸ μυστήριον εἴπω· οὐ φίλημά σοι δώσω, καθάπερ ὁ Ἰούδας· ἀλλ᾿ ὡς ὁ Λῃστὴς ὁμολογῶ σοι· Μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῇ βασιλείᾳ σου.

ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ

Τό πρωί μετά ἀπό τή συνηθισμένη Πρωϊνή Ἀκολουθία λέγε·

Ἅγιος εἶσαι Θεέ (Πατέρα), Ἅγιος εἶσαι (Υἱέ) Δυνατέ, Ἅγιο εἶσαι Ἀθάνατο (Πνεῦμα), ἐλέησέ μας (τρεῖς φορές).

Δόξα στόν Πατέρα, στόν Υἱό καί στό Ἅγιο Πνεῦμα. Καί τώρα καί πάντοτε καί στούς ἀπέραντους αἰῶνες. Ἀμήν.

Παναγία Τριάδα, ἐλέησέ μας, Κύριε (Θεέ Πατέρα) δεῖξε εὐσπλαχνία γιά τίς ἁμαρτίες μας. Δέσποτα (Υἱέ) συγχώρεσε τίς ἀνομίες μας. Ἅγιο (Πνεῦμα) ἐπίσκεψε καί θεράπευσε τίς ἀδυναμίες μας, ἐξ αἰτίας τοῦ ὀνόματός Σου.

Κύριε ἐλέησε, Κύριε ἐλέησε, Κύριε ἐλέησε.

Δόξα... Καί τώρα...

Ἐπουράνιε Πατέρα μας, ἄς εἶναι ἁγιασμένο τό ὄνομά Σου. Ἄς ἔλθει ἡ βασιλεία Σου, ἄς γίνει τό θέλημά Σου, ὅπως στόν οὐρανό, ἔτσι καί στή γῆ. Δῶσε μας σήμερα τήν ἀπαραίτητη γιά τή συντήρησή μας τροφή καί συγχώρεσε τίς ἁμαρτίες μας, ὅπως κι ἐμεῖς συγχωροῦμε ὅσους μᾶς ἀδικοῦν. Καί μήν ἐπιτρέψεις νά πέσουμε σέ πειρασμό (πού προέρχεται ἀπό τή δική μας διάθεση), ἀλλά φύλαξέ μας κι ἀπό τούς πειρασμούς πού προέρχονται ἀπό τόν πονηρό (τόν διάβολο).

Γιατί ἐσύ ἔχεις τήν ἐξουσία καί τή δύναμη καί σέ Σένα ἀνήκει ἡ δόξα, στόν Πατέρα καί στόν Υἱό καί στό Ἅγιο Πνεῦμα, τώρα καί πάντοτε καί στούς ἀπέραντους αἰῶνες. Ἀμήν.

Κύριε ἐλέησε (δώδεκα φορές).

Δόξα... Καί τώρα...

Ἐλᾶτε νά προσκυνήσουμε καί νά πέσουμε στά πόδια τοῦ Βασιλιᾶ μας Θεοῦ.

Ἐλᾶτε νά προσκυνήσουμε καί νά πέσουμε στά πόδια τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Βασιλιᾶ μας Θεοῦ.

Ἐλᾶτε νά προσκυνήσουμε καί νά πέσουμε στά πόδια τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Βασιλιᾶ καί Θεοῦ μας.

Ψαλμός 22ος.

Ὁ Κύριος προνοεῖ γιά μένα καί ποτέ δέ θά μοῦ λείψει τίποτα. Μέ ἔφερε νά κατοικήσω σέ τόπους εὔφορους καί χλοερούς. Μέ διατρέφει κοντά σέ δροσερές πηγές πού μέ ἀναπαύουν. Μέ ἐπανέφερε στή ζωή. Μέ ὁδήγησε στό δρόμο τῆς ἀρετῆς καί τῆς δικαιοσύνης, ἀπό τή μεγάλη Του ἀγάπη γιά τήν ὁποία δοξάζεται τό ὄνομά Του. Ἐάν ποτέ, Κύριε, πορευθῶ μέσα ἀπό σκοτεινούς τόπους στούς ὁποίους κυριαρχεῖ ὁ θάνατος, οὔτε καί τότε θά φοβηθῶ τίποτε, γιατί θά εἶσαι Ἐσύ μαζί μου. Ἡ δύναμη τῆς πίστεώς μου σ᾿ Ἐσένα, πού τή χρησιμοποιῶ σάν στήριγμα καί ὁδηγό, αὐτή μέ παρηγορεῖ στίς δύσκολες περιστάσεις. Ἑτοίμασες πλούσιο τραπέζι γιά μένα, ἀκριβῶς μπροστά στά μάτια τῶν ἐχθρῶν μου. Ἄλειψες τό κεφάλι μου μέ ἁγιασμένο λάδι καί μοῦ πρόσφερες ποτήρι μέ μεθυστικό ἄριστο κρασί. Καί τό ἔλεός σου θά μέ συνοδεύει σ᾿ ὅλη μου τή ζωή· ἕως ὅτου ἀξιωθῶ νά κατοικῶ αἰώνια στόν οἶκο τοῦ Κυρίου.

Ψαλμός 23ος.

Στήν ἐξουσία τοῦ Κυρίου ἀνήκει ἡ γῆ καί ὅ,τι ὑπάρχει σ᾿ αὐτήν, ἡ οἰκουμένη κι ὅλοι ὅσοι κατοικοῦν πάνω σ᾿ αὐτή. Γιατί ὁ Κύριος τή θεμελίωσε πάνω στή θάλασσα καί τή στερέωσε πάνω στά ποτάμια. Ποιός θά ἀνεβεῖ πάνω στό βουνό τοῦ Κυρίου καί ποιός θά σταθεῖ μέ παρρησία στόν ἅγιο τόπο Του; Μόνον ὅποιος ἔχει καθαρά ἀπό τήν ἁμαρτία χέρια καί ἡ καρδιά του εἶναι ἀμόλυντη· αὐτός πού δέν ἀσχολήθηκε μέ μάταια πράγματα καί ποτέ δέν ὁρκίστηκε δόλια μέ σκοπό νά ἐξαπατήσει τόν ἀδελφό του. Αὐτός θά λάβει εὐλογία ἀπό τόν Κύριο καί θά ἐλεηθεῖ ἀπό τόν Θεό καί Σωτήρα του. Αὐτή εἶναι ἡ γενιά ἐκείνων πού συνεχῶς (στή ζωή τους) ἐκζητοῦν τήν παρουσία τοῦ Κυρίου, ἐκζητοῦν τή χάρη τοῦ Θεοῦ Ἰακώβ. Ἀνοῖξτε τίς πύλες οἱ ἄρχοντες. Ὅσες πύλες παραμένετε αἰώνιες ἀνοῖξτε διάπλατα γιά νά εἰσέλθει ὁ ἔνδοξος Βασιλιάς. Ποιός εἶναι αὐτός ὁ ἔνδοξος Βασιλιάς; Εἶναι ὁ Κύριος ὁ πανίσχυρος καί κυρίαρχος, ὁ δυνατός στούς πολέμους. Ἀνοῖξτε τίς πύλες οἱ ἄρχοντες, καί μεγαλῶστε πύλες αἰώνιες γιά νά εἰσέλθει ὁ ἔνδοξος Βασιλιάς. Ποιός εἶναι αὐτός ὁ ἔνδοξος Βασιλιάς; Ὁ Κύριος, ὁ ἰσχυρός καί δυνατός, αὐτός εἶναι ὁ ἔνδοξος Βασιλιάς.

Ψαλμός 115ος.

Πίστεψα στό Θεό, γι᾿ αυτό καί μίλησα (γιά τίς εὐεργεσίες Του). Ταπεινώθηκα πολύ ἀπό τούς πειρασμούς καί εἶπα στήν παραζάλη μου· κάθε ἄνθρωπος εἶναι ψεύτης. Τί μπορῶ νά ἀνταποδώσω στόν Κύριό μου σάν ἀντάλλαγμα στίς εὐεργεσίες Του; Μόνο μέ τό νά πάρω ποτήρι ἀναμνηστικό τῆς σωτηρίας μου καί νά ἐπικαλεστῶ τό ὄνομα τοῦ Κυρίου μου. Τίς εὐχαριστίες μου πρός τό Θεό θά τίς ἀναπέμψω μπροστά σ᾿ ὅλο τό λαό Του. Ὁ θάνατος τῶν Ἁγίων εἶναι σπουδαῖος στά μάτια τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ τούς χαρίζει τήν αἰωνιότητα. Ὤ, Κύριε, δοῦλος Σου εἶμαι ἐγώ καί γιός τῆς δούλης σου· Ἐσύ μέ ἐλευθέρωσες ἀπό τά δεσμά μου. Γι᾿ αὐτό κι ἐγώ θά Σοῦ προσφέρω θυσία εὐχαριστίας καί θά ἐπικαλεστῶ τό ὄνομά Σου. Τίς εὐχαριστίες μου πρός τό Θεό θά τίς ἀναπέμψω μπροστά σ᾿ ὅλο τό λαό Του, στίς αὐλές τοῦ οἴκου Του, πού βρίσκεται στό κέντρο σου Ἱερουσαλήμ.

Δόξα... Καί τώρα... Ἀλληλούϊα (τρεῖς φορές). Δόξα σέ Σένα Θεέ μας (τρεῖς φορές). Κύριε, ἐλέησέ μας (τρεῖς φορές).

Καί τά τροπάρια.

Κύριε, Σύ πού γεννήθηκες ἀπό τήν Παρθένο Μαρία παράβλεψε τίς ἁμαρτίες μου καί καθάρισε τήν καρδιά μου, κάνοντάς την ναό ἄξιο νά δεχτεῖ τό ἄχραντο Σῶμα καί Αἷμα Σου. Σύ πού ἔχεις ἀμέτρητο ἔλεος μή μέ διώξεις μακριά ἀπό τό πρόσωπό Σου.

Δόξα.

Στή μετάληψη τῶν ἁγίων Μυστηρίων Σου πῶς θά μπορέσω νά προσέλθω ὁ ἀνάξιος; Γιατί ἄν τολμήσω νά προσέλθω μαζί μέ κείνους πού εἶναι ἄξιοι, τό λερωμένο (ἀπό τίς ἁμαρτίες) ἔνδυμα τῆς ψυχῆς μου θά μέ ἐλέγξει, ὄντας ἀκατάλληλο γιά τό Μυστικό Σου Δεῖπνο, καί θά προσθέσω κανούριες ἁμαρτίες στήν πολυάμαρτη ψυχή μου. Γι᾿ αὐτό, Κύριε, καθάρισε τήν ψυχή μου καί σῶσε με ὡς φιλάνθρωπος.

Καί τώρα. Θεοτοκίο.

Ἀμέτρητες εἶναι οἱ ἁμαρτίες μου, Θεοτόκε. Καταφεύγω σέ σένα, Ἁγνή, ἔχοντας ἀνάγκη σωτηρίας. Πρόσεξε τήν ἄρρωστη ψυχή μου, μόνη εὐλογημένη, καί παρακάλεσε τόν Υἱό σου καί Θεό μας νά μοῦ συγχωρήσει ὅσα φοβερά διέπραξα.

Τήν ἁγία καί Μεγάλη Πέμπτη λέγε τό παρόν·

Ὅταν οἱ ἔνδοξοι μαθητές Σου, (Κύριε), τό βράδυ τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου πού τούς ἔπλενες τά πόδια, φωτίζονταν (ἀπό τό ὑπόδειγμα τῆς ταπεινώσεώς σου), τότε ὁ ἀσεβής Ἰούδας σκοτιζόταν ἀπό τήν ἀρρώστια τῆς φιλαργυρίας. Καί παραδίνει Ἐσένα τόν δίκαιο Κριτή σέ κριτές ἄδικους καί παράνομους. Πρόσεξε, λοιπόν, κι ἐσύ ἄνθρωπε πού ἀγαπᾶς τά χρήματα, αὐτόν πού ἀκριβῶς γι᾿ αὐτά κρεμάστηκε· ἀπόφευγε νά γίνεται ἡ ψυχή σου ἄπληστη σάν τοῦ Ἰούδα, πού τόλμησε νά διαπράξει τήν προδοσία στόν Διδάσκαλο. Ἄς εἶσαι δοξασμένος Κύριε, Σύ πού ὅλους τούς περιβάλλεις μέ ἀγάπη.

ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΙ ΣΤΙΧΟΙ

Γιά τό πῶς πρέπει νά προσέρχεται κανείς γιά νά κοινωνήσει τά Ἄχραντα Μυστήρια.

Συμεών τοῦ Μεταφραστῆ.

Ἄλλοι στίχοι ὅμοιοι·

Εὐχή 1η. Μεγάλου Βασιλείου.

Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός μας, ἡ πηγή τῆς ζωῆς καί τῆς ἀθανασίας, ὁ Δημιουργός ὅλης τῆς ὁρατῆς καί ἀοράτου κτίσεως, ὁ πάντοτε ὑπάρχων ὡς Υἱός τοῦ ἄναρχου Πατέρα Σου, πού γιά τήν πολλή Σου ἀγάπη, ὅταν ἦρθε ἡ κατάλληλη ὥρα, ἔγινες Ἄνθρωπος, σταυρώθηκες καί θυσιάστηκες γιά μᾶς τούς ἀχάριστους καί ἀγνώμονες, πού μέ τό δικό Σου Αἷμα ἔδωσες καινούρια ζωή στή φθαρμένη ἀπό τήν ἁμαρτία ἀνθρωπότητα· Ἐσύ ἀθάνατε Βασιλιά, πρόσδεξεκαί τή δική μου μετάνοια, καί ἄκουσε καί πρόσεξε τίς προσευχές μου. Γιατί ἁμάρτησα, Κύριε· ἁμάρτησα πρός τόν οὐρανό καί σέ Σένα τόν Ἴδιο, καί δέν εἶμαι ἄξιος νά στρέψω τό βλέμμα μου πρός τή μεγάλη Σου δόξα. Γιατί, μέ τό νά παραβῶ τίς ἐντολές Σου καί νά μήν ὑπακούσω τά προστάγματά Σου, ἐξόργισα τήν ἀγάπη Σου. Ἀλλά Σύ, Κύριε, πού εἶσαι ἀνεξίκακος, μακρόθυμος καί πολυέλεος, δέν μέ ἄφησες νά χαθῶ μαζί μέ τά ἁμαρτήματά μου, περιμένοντας πάντα τή μέρα πού θά ἐπιστρέψω πάλι κοντά Σου. Γιατί Ἐσύ, φιλάνθρωπε Θεέ μας, εἶπες διά τοῦ προφήτου Σου· Δέν θέλω τό θάνατο τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἀλλά τήν ἐπιστροφή του καί τή σωτηρία του. Γιατί δέν θέλεις νά χαθεῖ ὁ ἄνθρωπος πού εἶναι ἔργο τῶν χεριῶν Σου, οὔτε χαίρεσαι ὅταν χάνονται οἱ ἄνθρωποι (ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν τους), ἀλλά ἐπιθυμεῖς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι νά σωθοῦν καί νά γνωρίσουν τήν ἀλήθεια. Γι᾿ αὐτό κι ἐγώ, ἄν καί δέν εἶμαι ἄξιος οὔτε γιά τόν οὐρανό οὔτε γιά τή γῆ, ἀλλ᾿ οὔτε καί γι᾿ αὐτή τήν πρόσκαιρη ζωή, ἀφοῦ ὑπέταξα ὅλον τόν ἑαυτό μου στήν ἁμαρτία καί τόν ὑποδούλωσα στίς μάταιες ἡδονές, καί ἔτσι ἀμαύρωσα τήν εἰκόνα Σου, ἐπειδή ὅμως ἐξακολουθῶ νά εἶμαι δημιούργημα καί πλάσμα δικό Σου, δέν ἀπελπίζομαι ὁ ἄθλιος γιά τή δική μου σωτηρία καί προσβλέποντας μέ θάρρος στήν ἀμέτρητη εὐσπλαχνία Σου προσέρχομαι (νά κοινωνήσω). Δέξου, λοιπόν, κι ἐμένα, φιλάνθρωπε Χριστέ, ὅπως τήν πόρνη, ὅπως τόν ληστή, ὅπως τόν Τελώνη καί τόν Ἄσωτο γιό. Καί σήκωσε ἀπό πάνω μου τό βαρύ φορτίο τῶν ἁμαρτιῶν μου πού μέ πλακώνει· Ἐσύ πού βάσταξες καί βαστάζεις τίς ἁμαρτίες τοῦ κόσμου (πάνω στό Σταυρό) καί θεραπεύεις τίς ἀδυναμίες τῶν ἀνθρώπων· πού προσκαλεῖς κοντά Σου καί ξεκουράζεις ὅλους τούς κουρασμένους καί ἀποκαμωμένους (ἀπ᾿ τό ζυγό τῆς ἁμαρτίας)· πού δέν ἦλθες στόν κόσμο γιά νά καλέσεις τούς δικαίους σέ μετάνοια ἀλλά τούς ἁμαρτωλούς (ὅπως ἐγώ)· καθάρισέ με ἀπό κάθε μολυσμό τοῦ σώματος καί τῆς ψυχῆς μου· δίδαξέ με νά ζῶ ἁγία ζωή πού θά ἐμπνέεται ἀπό τό σεβασμό στίς ἐντολές Σου. Γιά νά μπορῶ μέ ἤρεμη καί καθαρή συνείδηση νά δεχτῶ τά ἅγια Μυστήριά Σου καί νά ἑνωθῶ μέ τό ἅγιο Σῶμα καί Αἷμα Σου, καί νά κατοικεῖς καί νά μένεις μέσα μου, μαζί μέ τόν Θεό Πατέρα καί τό Ἅγιο Πνεῦμα Σου. Ναί, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός μου· ἄς μή μοῦ προσθέσει κι ἄλλη ἁμαρτία ἡ μετάληψη τῶν ἀχράντων καί ζωοποιῶν Σου Μυστηρίων, καί οὔτε νά γίνω ψυχικά καί σωματικά ἀσθενής, ἐπειδή μεταλαμβάνω ἀναξίως τά ἅγια Δῶρα Σου. Ἀλλά, ἀντιθέτως, βοήθησέ με μέχρι τήν τελευταία μου ἀναπνοή νά δέχομαι χωρίς κατάκριση τά ἅγια Μυστήριά Σου, γιά νά ἔχω τήν χάρη καί τήν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νά τά ἔχω ἐφόδια πολύτιμα γιά τήν αἰώνια ζωή καί νά εἶναι καλόδεχτη ἡ ἀπολογία μου ὅταν ἐνώπιόν Σου κριθῶ γιά τίς πράξεις μου. Γιά νά μετάσχω κι ἐγώ μαζί μέ ὅλους τούς ἐκλεκτούς Σου στήν ἀπόλαυση τῶν αἰωνίων Σου ἀγαθῶν, πού ἑτοίμασες γιά κείνους πού Σέ ἀγαποῦν, Κύριε, ἀπ᾿ τούς ὁποίους καί διαρκῶς δοξάζεσαι στούς αἰῶνες. Ἀμήν.

Εὐχή 2η. Τοῦ ἰδίου.

Γνωρίζω, Κύριε, ὅτι κοινωνῶ τό ἄχραντο Σῶμα Σου καί τό τίμιο Αἷμα Σου χωρίς νά εἶμαι ἄξιος καί ὅτι εἶμαι ἔνοχος καί γι᾿ αὐτό τρώγω καί πίνω τήν καταδίκη μου, ἀφοῦ κοινωνῶ χωρίς νά ἔχω συνειδητοποιήσει πλήρως ὅτι τά Μυστήρια αὐτά εἶναι τό Σῶμα καί τό Αἷμα Σου, Χριστέ μου, πού εἶσαι ὁ Θεός μου. Ὅμως προσβλέποντας μέ θάρρος στήν καλοσύνη Σου, πλησιάζω σ᾿ Ἐσένα πού εἶπες· ὅποιος τρώει τή Σάρκα Μου καί πίνει τό Αἷμα Μου, μένει μέσα Μου κι ἐγώ μαζί του. Λυπήσου με, Κύριε, καί μή μέ τιμωρήσεις παραδειγματικά, τόν ἁμαρτωλό, ἀλλά δεῖξε καί σέ μένα τό ἔλεός Σου. Καί ἄς συντελέσουν τοῦτα τά Ἅγια Δῶρα στή θεραπεία μου καί στόν καθαρισμό καί τό φωτισμό καί τήν προφύλαξη καί τή σωτηρία καί τόν ἁγιασμό τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματός μου· γιά νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό μένα κάθε πονηρή σκέψη καί πράξη καί διαβολική ἐνέργεια πού ξεκινᾶ ἀπό τή σκέψη μου καί πραγματοποιεῖται ἀπό τά μέλη τοῦ σώματός μου. Γιά νά ἔχω θάρρος νά Σέ ὁμολογῶ καί νά Σέ ἀγαπῶ· γιά νά ἀλλάξω τή ζωή μου καί νά ζῶ πλέον μέ ἀσφάλεια κάτω ἀπό τήν σκέπη Σου· γιά νά αὐξάνω σέ ἀρετή καί τελειότητα τηρώντας τίς ἐντολές Σου· γιά νά ἔχω τή χάρη καί τήν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· γιά νά ἔχω ἐφόδιο γιά τήν αἰώνια ζωή καί νά εἶναι καλόδεχτη ἡ ἀπολογία μου (ὅταν ἐνώπιόν Σου κριθῶ γιά τίς πράξεις μου). Γι᾿ αὐτό (Κύριε) ἄς μήν ἀποβεῖ σέ μένα ἡ Κοινωνία αὐτή καταδίκη ἤ κατάκριση.

Εὐχή 3η. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.

Κύριε καί Θεέ μου, γνωρίζω πώς δέν εἶμαι ἄξιος, οὔτε ἱκανός γιά νά εἰσέλθεις καί νά κατοικήσεις στήν ψυχή μου, γιατί ἔχει ὅλη ἐρημωθεῖ καί καταπέσει ἀπό τό βάρος τῶν ἁμαρτιῶν, καί δέν θά βρεῖς κατάλληλο μέρος γιά νά μείνεις. Ἀλλά, ὅπως ταπεινώθηκες καί κατέβηκες ἀπ᾿ τόν οὐρανό γιά τή σωτηρία μας, ἔτσι καί τώρα ἔλα στό μέτρο τῆς δικῆς μου ταπεινώσεως. Καί ὅπως καταδέχτηκες ὡς βρέφος νά τοποθετηθεῖς σέ σπηλιά καί φάτνη ἄλογων ζώων, ἔτσι καταδέξου νά ἔλθεις στή φάτνη καί τῆς δικῆς μου ψυχῆς, πού ἡ ἁμαρτία τήν κατήντησε χωρίς σύνεση, καί στό μολυσμένο σῶμα μου. Καί ὅπως δέ θεώρησες ἀνάξιο τό νά εἰσέλθεις καί νά δειπνήσεις μαζί μέ ἁμαρτωλούς στό σπίτι τοῦ λεπροῦ Σίμωνα, ἔτσι καταδέξου νά εἰσέλθεις καί στό σπίτι τῆς ταπεινῆς μου ψυχῆς, τοῦ λεπροῦ (πνευματικά) καί ἁμαρτωλοῦ. Καί ὅπως δέν ἔδιωξες μακριά Σου τήν ὅμοια μέ μένα, ὡς πρός τήν ἁμαρτία, ἁμαρτωλή γυναίκα, ὅταν ἦρθε κοντά Σου καί σέ ἄγγιξε, ἔτσι λυπήσου κι ἐμένα τόν ἁμαρτωλό, τώρα πού σέ πλησιάζω καί σέ ἀγγίζω. Καί ὅπως δέ σιχάθηκες τό ἀκάθαρτο (ἀπό τίς ἁμαρτίες) καί ρυπαρό της στόμα πού Σέ φιλοῦσε, οὔτε καί τό δικό μου στόμα νά σιχαθεῖς πού εἶναι πιό ἀκάθαρτο καί πιό ρυπαρό ἀπό τό δικό της, οὔτε τά βρώμικα καί σιχαμερά καί ἀσεβή χείλη μου, οὔτε καί τήν πιό ἀκάθαρτη γλώσσα μου. Ἀλλά ἄς μοῦ γίνει τό πανάγιό Σου Σῶμα καί τό πολύτιμο Αἷμα Σου ἄνθρακας (φωτιά), πού θά μέ ἁγιάσει, θά μέ φωτίσει καί θά δυναμώσει (τήν ἀδύναμη ἀπό τήν ἁμαρτία) ταπεινή μου ψυχή καί τό σῶμα μου· πού θά μέ ἀνακουφίσει ἀπό τό βάρος τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν καί θά μέ προφυλάξει ἀπό κάθε διαβολική ἐνέργεια· πού θά διώξει ἀπό μένα κάθε πονηρή συνήθεια καί θά μέ ἐμποδίσει νά ὑποκύψω ξανά σ᾿ αὐτήν· πού θά ἀπονεκρώσει τά πάθη μου· πού θά μέ παρακινήσει στήν πρόθυμη ἐκτέλεση τῶν ἐντολῶν Σου· πού θά μοῦ προσθέσει ἀπό τή θεία Σου Χάρη καί θά μέ κάνει μέτοχο τῆς βασιλείας Σου. Γιατί, Χριστέ, ὁ Θεός μου, προσέρχομαι σ᾿ Ἐσένα (γιά νά κοινωνήσω) ὄχι καταφρονώντας τά τίμια Δῶρα Σου, ἀλλά γιατί προσβλέπω μέ θάρρος στήν ἀνέκφραστη ἀγάπη Σου, καί γιά νά μή γίνω ὑποχείριο τοῦ νοητοῦ λύκου (τοῦ διαβόλου) μένοντας γιά πολύ καιρό μακριά ἀπό τήν Κοινωνία τῶν Μυστηρίων Σου. Γι᾿ αὐτό σέ παρακαλῶ Δέσποτα Κύριε, Σύ πού εἶσαι ὁ μόνος πραγματικά Ἅγιος, ἁγίασέ μου τήν ψυχή καί τό σῶμα, τό νοῦ καί τήν καρδιά, τά νεφρά καί ὅλα τά σπλάχνα μου, καί ὁλόκληρον ἀνανέωσέ με καί ρίζωσε τό θεῖο φόβο Σου βαθιά στά μέλη μου γιά νά εἶναι ὁ ἁγιασμός Σου σέ μένα παντοτινός. Καί γίνε μου βοηθός καί προστάτης κυβερνώντας μέ εἰρήνη τή ζωή μου καί ἀξιώνοντάς με νά σταθῶ (κατά τή Δευτέρα Παρουσία) στά δεξιά Σου μαζί μέ τούς Ἁγίους Σου, μέ τίς εὐχές καί τίς πρεσβεῖες τῆς Παναχράντου Σου Μητέρας, τῶν Ἀσωμάτων Ἀγγελικῶν Δυνάμεων καί ὅλων Σου τῶν Ἁγίων πού σέ ἔχουν εὐαρεστήσει διά μέσου τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εὐχή 4η. Τοῦ ἰδίου.

Δέν εἶμαι ἱκανός Δέσποτα Κύριε, γιά νά ἔλθεις καί νά κατοικήσεις κάτω ἀπό τή στέγη τῆς ψυχῆς μου. Ἀλλά ἐπειδή Ἐσύ, ὡς Φιλάνθρωπος, θέλεις νά κατοικήσεις μέσα μου, γι᾿ αὐτό κι ἐγώ μέ θάρρος προσέρχομαι (νά κοινωνήσω). Μέ προσκαλεῖς ν᾿ ἀνοίξω διάπλατα τίς πύλες (τῆς ψυχῆς μου), πού Ἐσύ μόνος δημιούργησες καί εἰσέρχεσαι μέ πολλή ἀγάπη, ὅπως ἁρμόζει στή θεία Σου Φύση. Εἰσέρχεσαι καί φωτίζεις τή σκοτισμένη μου σκέψη. Πιστεύω ὅτι καί τώρα θά τό κάνεις. Γιατί οὔτε τήν Πόρνη, πού σέ πλησίασε μέ δάκρυα (μετανοίας), ἀπέφυγες, οὔτε ἀπομάκρυνες ἀπό κοντά Σου τόν μετανοημένο Τελώνη, οὔτε τό Ληστή, ὅταν (σέ ὁμολόγησε καί) Σοῦ ζήτησε νά τόν θυμηθεῖς στή βασιλεία Σου, τόν ἔδιωξες, οὔτε τόν διώκτη Παῦλο τόν ἐγκατέλειψες, ὅταν μετενόησε. Ἀντίθετα, ὅλους ὅσοι σέ πλησίασαν μέ εἰλικρινή μετάνοια τούς τοποθέτησες στήν ὁμάδα τῶν φίλων Σου, Σύ, πού ε̟